LVVBM

 

Kempenaar Fons Bastijns, zoon van een landbouwersfamilie uit het grensdorp Meer, kwam in 1967 als 20-jarige naar Club Brugge in het kielzog van trainer Norberto Höfling. De Roemeense coach bracht de jonge spits mee van Racing White, waar hij twee jaar had gespeeld, maar al tijdens zijn eerste jaar op De Klokke vond Fons zijn ware bestemming als offensieve rechtervleugelverdediger. Op die positie werd hij door zijn coach met succes uitgeprobeerd nadat titularis Brian Hill, datzelfde seizoen aangekocht bij Sheffield Wednesday, zich in het voorjaar van '68 in tragische omstandigheden van het leven benam.

Fons Bastijns stond in de Brugse basiself die in mei '68 de Belgische beker won tegen Beerschot na strafschoppen, en daarmee een eerste succesperiode van blauw-zwart inluidde. Twee jaar later won Fons met Club opnieuw de Belgische Cup, nu tegen Daring Brussel, en vijf jaar later werd hij voor het eerst met blauw-zwart kampioen van België onder coach Canjels. In die periode werd hij door bondscoach Raymond Goethals ook tweemaal in het nationale elftal opgesteld, tegen Frankrijk (1-2) in 1970 en tegen Noorwegen (2-0) in 1973. In 1977 zou hij een derde keer voor de Witte Duivels spelen, onder coach Guy Thys, tegen Nederland (1-2). De concurrentie van eerst de Anderlechtenaars Georges Heylens en Gilbert Van Binst, en later de definitieve doorbraak van Standard-kapitein Eric Gerets weerhielden Fons Bastijns van een grotere inernationale carrière.

Bij Club Brugge stond de sierlijke, technisch uiterst onderlegde rechtsachter nooit ter discussie. Met de komst van Ernst Happel als Club-trainer, en na het vertrek van Erwin Vandendaele en Johny Thio, werd Fons Bastijns in 1974 aanvoerder van blauw-zwart. Hij zou de kapiteinsband gedurende de tweede helft van zijn Clubloopbaan blijven dragen. Onder Happel groeide ook zijn belang voor het team zienderogen. Happel maakte van zijn oprukkende vleugelbacks (Fons Bastijns op rechts, Jos Volders op links) de hoekstenen van het offensieve totaalvoetbal waarmee Club driemaal op rij de Belgische titel veroverde (1976, 1977 en 1978), in een onvergelijke Belgische bekerfinale Anderlecht met 4-3 klopte en Europees hoge ogen gooide met finales van de Uefa-cup in 1976 en van de Landskampioenen in 1978, telkens met het kleinste verschil verloren tegen Liverpool. Club Brugge is tot op heden de enige Belgische club die ooit de finale van EC1 bereikte, en het was Fons Bastijns die de "skipper" van dat team was. Fons scoorde overigens in de halve finale tegen Juventus al na twee minuten tegen de in die dagen quasi-onklopbare Dino Zoff. Scoren deed Bastijns niet zo vaak, 11 keer om precies te zijn in 14 jaar Club Brugge, maar die superbelangrijke treffer tegen Juve ging wel de blauw-zwarte geschiedenis in.

Na het Wembley-hoogtepunt volgde voor Club een terugval, maar ook na het vertrek van Ernst Happel bleef Fons Bastijns nog tot 1981 op post. In 1980 behaalde hij onder Han Grijzenhout zijn vijfde en laatste titel met Club. Grijzenhouts opvolger, de Fransman Gilbert Gress, was de eerste die niet meer in Fons geloofde. Het gaf Bastijns een mentale knak. Op zijn 34ste koos Fons voor een anonieme fin de carrière bij het Franse Duinkerken. Eén jaar later stopte hij als profvoetballer en werd manager van tweedeklasser KV Mechelen, waar hij Leo Canjels als coach en zijn boezemvriend Jos Volders in diens laatste voetbaljaar terugvond. Met Malinwa promoveerde de nieuwbakken manager meteen naar eerste klasse, maar de combinatie met een dagtaak als kantoorhouder van een drukbeklant bankfiliaal in Brugge bleek snel onhoudbaar. 

De voetbalmicrobe liet Fons echter niet los. Hij bond bij vierdeklasser KFC Duffel opnieuw de shoes aan, speelde er tot zijn 40ste en trainde er tevens de scholieren. Ook nadien kon Fons het voetballen niet laten. Tot enkele jaren geleden bleef hij actief in het liefhebbersverbond en met diverse vedettenteams.

Toen in 2003 de Vereniging van Oud-Spelers van Club Brugge werd opgericht, werd Fons Bastijns op de allereerste reünie van de blauw-zwarte oude gloriën met eenparigheid van stemmen tot eerste voorzitter verkozen. De goedlachse Fons naam die taak ter harte zoals hij jarenlang kapitein op het veld was geweest: met eenvoudige klasse, en altijd met de glimlach. Fons was geen tafelspringer, maar ook geen stille Kempenaar. Met zijn guitige humor was hij samen met zijn echtgenote Rita gedurende vele jaren een graaggeziene gast in het Jan Breydelstadion. De voorbije twee jaar bleef zijn plaats in de tribune onbezet. Fons' gezondheidstoestand liet hem niet langer toe de wedstrijden bij te wonen en op zijn verzoek werd het voorzitterschap van de Vereniging van Oud-Spelers overgedragen.

° 28.01.47  + 15.11.08